به دنیا می آییم

به دورمان می چرخند

تا جوان شویم جوانی نزدیکان در برابر چشمانمان به پیری و

میانسالی می رسد

بر سر بهار و تابستانمان پاییزها و زمستانها میبارد

و...

پیر می شویم

مرگ را برای عزیزان زیاد می بینیم

از دست می دهیم 

تنهایی را بیشتر از همیشه احساس می کنیم

و در آخر می میریم

تنها برای اینکه به دنیا می آییم

اگر امروز فردایی نداشته باشد ؟؟؟؟؟؟

کی از این دلشوره ها خلاص خواهم شد؟

کی این امروز را فراموش خواهم کرد؟

کجای این امروز تمام خواهم شد؟

کی این انسان بودن یقه ی مرا ول خواهد کرد؟

خدایا دست بردار , آدم نیستم که با یک مشت گندم گول بخورم

انتظار این فرداست که به زنجیر هستی کشیده است مرا

اگر فردا هم همین امروز باشد چه؟؟؟؟؟؟؟؟

دروغ نگفته باشم یادم باشد اگر تو را دوست دارم به تو

بگویم که  دوستت دارم  یادم باشد که دوست بدارم تا

بتوانم بگویم دوستت دارم یادم باشد که تنها می توان

دوست داشت و تنها باید دوست داشت تا دوست داشته

شد یادم باشد اگر تو نبودی باز هم دوستت داشته

باشم و دوست داشته باشم که اگر نبودم باز هم

دوستم داشته باشی یادم باشد که همه را می توان

دوست داشت اما باز هم یادم باشد که به همه نمی

توان گفت دوستت دارم  یادم باشد که فقط باید دوست

داشت یادم باشد که اگر نمی توانم دوست داشته باشم

بهتر است که نباشم و چون هستم باید دوست داشته

باشم و اما دوست من تو نیز یادت باشد که دوستت دارم

و دوست دارم که دوستم داشته باشی حتی اگر نباشم

و نباشی و خدا کند آن روز نیاید که تو نباشی و من

باشم و ای کاش خدا آخرین ضربان قلبم را پیش از آخرین

                                    طپش معصومانه ی قلبت قرار دهد .                        

 زمان!!!!